اخیرا فسیل غول آسایی از یک موجود منقرض‌شده آبزی متعلق به 480 میلیون سال پیش کشف شده است که پاهایی کوتاه، سیستم فیلتر تغذیه و آب‌شش‌هایی بر پشتش دارد. این کشف نشان از تکامل اولیه بندپایان دارد.

به گزارش خبرگزار آنا به نقل از Futurity، دانشمندان دانشگاه یل فسیلی از یک موجود دریایی باستانی پیدا کردند که دارای باله‌­های دوقلو و دهانی فیلتر مانند است. این موجود جدید که به افتخار کاشفش، آئگیروکاسیک محمد بن مولا، «Aegirocassis benmoulae» نام گرفت، حداقل دارای 7 فوت طول است و بزرگترین بندپایی است که تاکنون کشف شده است. این فسیل در جنوب شرقی مراکش پیدا شده است و 480 میلیون سال قدمت دارد.

این خرچنگ دریایی عظیم‌الجثه، از باله‌های بزرگ خود که روی سطح شکمی و کمرش قرار داشته، برای شنا کردن استفاده می‌کرده و برخلاف بسیاری از نوادگانش، پلانکتون‌ها غذای اصلی‌اش بوده‌اند.

درک بریگز، دیرین‌شناس دانشگاه ییل می‌گوید: «این فسیل متعلق به موجودی استثنایی و قابل توجه بوده است. این موجود ویژگی­‌های منحصر به‌فردی دارد که تاکنون در موجودات آبزی دوره کامبرین مشاهده نشده است؛ مانند دو مجموعه از باله­‌های کناری که در طول بدن کشیده شده و نشان از تکامل اندام­‌های دوشاخه‌­ای در بندپایان امروزی مانند میگو دارد».

دهان فیلتر مانند «آئگیروکاسیک محمد بن مولا»

ویژگی بندپایان

بندپایان غنی‌‌­ترین و از نظر ریخت شناختی ناهمگون­‌ترین گونه روی زمین هستند. قدیمی‌­ترین فسیلی که از این حیوانات پیدا شده مربوط به 530 میلیون سال پیش است که تخمین زده می‌­شود اولین باری است که این موجودات روی کره زمین پدیدار شد‌ه‌­اند.

بندپایان شامل گونه‌­های مشابهی از جمله خرچنگ نعلی شکل، عقرب، عنکبوت، لابستر (نوعی سخت پوست دریایی که 10 دست و پا

آخرین آنومالوکاریدیدس 480 میلیون سال عمر و ظاهری کاملا بیگانه داشته است. این موجودات دارای یک سر با دو زائده شاخک مانند و دهانی مدور با دندان­‌های فلس مانند بودند. بدن کشیده و بخش بخش آنان دارای باله‌­های کناری بود که برای شنا استفاده می­‌شد

دارد)، پروانه، مورچه وسوسک می­‌شود.

یکی از نقاط قوت این گونه ساختار بدن آنها است. بندپایان دارای استخوان‌بندی سخت برونی هستند که در زمان رشد پوست‌اندازی می‌کند، بدن و پاهایی که از چند قسمت (بند بند) تشکیل شده است. هر قسمت به صورت جداگانه برای مقاصد مختلف قادر به تغییر و اصلاح است و امکان سازگاری در هر محیط و نحوه زندگی را برای جانور فراهم می­‌کند.

پای بیشتر بندپایان مدرن دو شاخه دارد و هر کدام از شاخه­‌ها به اندازه‌­ای اصلاح شده است تا نیازهایی مانند جابه‌­جایی، سنجش اطراف و تنفس را برآورده کند.

تکامل بندپایان

اما چگونه این اندام دو شاخه تکامل یافتند؟ پاسخ در یک گروه از بندپایان به نام «آنومالوکاریدیدس» (anomalocaridids) است که مدت­‌ها قبل منقرض شدند.

آخرین آنومالوکاریدیدس 480 میلیون سال عمر و ظاهری کاملا بیگانه داشته است. این موجودات دارای یک سر با دو زائده شاخک مانند و دهانی مدور با دندان­‌های فلس مانند بودند. بدن کشیده و بخش بخش آنها دارای باله‌­های کناری بود که برای شنا استفاده می­‌شد.

پژوهشگران تاکنون باور داشتند که آنومالوکاریدیدس تنها دارای یک مجموعه از باله در هر بخش تنه بودند و به همین دلیل هم توانایی را ه رفتن‌­شان را از دست داده بودند.

اما یافته­‌‌های اخیر از فسیل جدید باعث رد این نظریه­‌ها و تئوری­‌ها شد. با بررسی جانور جدید مشخص شد که آنومالوکاریدیدس‌ها در واقع دارای دو مجموعه جدا باله بوده­‌اند.

مجموعه باله­‌های فوقانی معادل با اندام­های شاخه مانند در بندپایان مدرن است در حالی که مجموعه باله­‌های زیرین برای راه رفتن تغییر یافته و با شنا کردن سازگار شده بود.

از سوی دیگر بررسی مجدد از آنومالوکاریدیدس قدیمی­‌تر نشان داد­ که این باله­‌ها در گونه‌­های دیگر نیز وجود داشته اما نادیده انگاشته شده است. کشف اخیر حاکی از آن است که آنومالوکاریدیس از موجودات مرحله قبل از ادغام دو اندام فوقانی و زیرین به اندام دو شاخه مانند در بندپایان مدرن بودند.

پیتر ون روی، کسی که ساعت­‌ها روی نمونه­‌ها و سنگواره­‌ها کار کرده است در این‌باره می‌­گوید: «اولین بار وقتی که در حال تمیز کردن سنگواره بودم متوجه دومین مجموعه باله‌­های پشتی شدم. باید بگویم در شوک کشف و پیامدهای آن بودم. این کشف برای همیشه بحث بر سر این که آنومالوکاریدیدس به کجای شجرنامه بندپایان تعلق دارد را فیصله می‌‌­داد و مهم‌­تر از همه پرده از رازها و جنبه­‌های مشکل ساز آناتومی این موجودات برمی‌­داشت».

در حالی که تقریبا تمام آنومالوکاریدیدس شکارچیان فعالی بوده‌اند که طعمه را با اندام سرخاردارشان گیر می­‌انداختند، فسیل مراکشی دارای عضو ثانویه در سر بود که به یک سیستم پیچیده فیلتر تغذیه تغیر یافته بود. جانور با کمک این سیستم قادر بود از پلانکتون­‌های اقیانوس تغذیه کند.

ون روی خاطر نشان می­‌کند که کوسه­ نهنگ، کوسه استراحت‌کننده و کوسه دهان‌گنده اولین بار در هنگام ازدیاد پلانکتون­‌ها پدیدار شدند. این موضوع در هنگام پیدایش Aegirocassis نیز صدق می‌­کند.

مترجم: هانا حیدری

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
5 + 6 =

پربازدیدهای سرویس

آخرین اخبار